Last memories...

posted on 18 Oct 2011 16:14 by eurng-mikijung in --General--

 

เปาะ  แปะ   เปาะ  แปะ 

 
 
สายฝนเม็ดเล็ก ๆ  ที่โปรยอยู่ด้านนอก  
 
ส่งเสียงดังกระทบบานหน้าต่างที่ปิดแง้มไว้แค่พอให้เม็ดฝนไม่สาดเข้ามา  
 
กลิ่นไอดิน โชยมาตามลม ปนละอองของสายฝน    
                       
                                                                                                                                                            
 
 ----------------------
 
 
 
ควันจาง  ๆ และกลิ่นหอมอ่อน ๆ  
 
จากชาเก๊กฮวย                                                                                            
 
ให้ความรู้สึกอบอุ่นไม่แพ้ความร้อนจากถ้วยชา ที่ส่งผ่านมาถึงฝ่ามือ  
   
แม้จะไม่มากมายนัก... แต่ก็ช่วยบรรเทาความเย็นจากสายลมปนละอองฝน นี้ให้คลายลงได้บ้าง

 

  
    I'm gonna throw out my raincoat  Mmm, I hope it's all right
              
              Gonna go find me a rainbow  
    
                And hang it up in the sky
 
                   Blues  pass me by....
 
 
 

 เสียงเพลงที่ดังมาจากโน้ตบุ๊คตัวโปรด

 บนโต๊ะเขียนหนังสือตัวเดิม ในห้องนอนห้องเดิมที่คุ้นเคย  :)
 
 
 
 
 
 ----------------------
 
 
 
 
นานแล้วสินะ..
 
ไม่ได้กลับมาอยู่บ้านนานๆ แบบนี้   
 
ชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัย มีความสำคัญ และจำเป็นที่ทำให้ต้องไกลบ้าน ไกลแม่
 
และไกล ไปจากสิ่งเดิม ๆ ที่คุ้นเคย

 
 
 --------------------

 

 
' ไดอารี่เล่มเก่า '    ที่บังเอิญเจอ อยู่ในกล่องกระดาษลัง ที่เต็มไปด้วยหนังสือ
 
และเอกสารประกอบการเรียนในสมัยมัธยมต้น และปลาย
 
ซึ่งกลายเป็นสิ่งที่มีความสำคัญน้อยลงทันที เมื่อแอดมิชชั่นติด    

 

.
 ----------------------
 

 

 

 
ข้อความจากไดอารี่....
 
ค่อยค่อย ผ่านสายตา อย่างช้าช้า  ทีละหน้า  ละหน้า
 
 
 
 
 ----------------------
 
 
 
ทุกถ้อยคำในประโยคเหล่านี้   ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า.... 
 
มันเกิดมาจากความรู้สึก    ที่เกิดขึ้นจริง ณ. ตอนนั้น ซึ่งถูกระบาย
 
และถ่ายทอดออกมาทางตัวอักษร บนหน้ากระดาษ 
 
กลายเป็นความรู้สึกที่ชัดเจน และเป็นรูปธรรม

. 
 
 
 
 

ถึงตอนนี้....

 
ความรู้สึกในตัวอักษรเหล่านั้น
 
คงต้องเปลี่ยนสถานะตัวเองกลายเป็นแค่  “ ความทรงจำ ” 
 
นั่นเพราะมันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้น และผ่านไป.... 
.
 .
 
 
 
 
--------------------

 

  
ตะกอนของชา ที่ก้นถ้วยตอนนี้  คงเหมือนกับ ความทรงจำก่อนที่จะเปิดอ่านไดอารี่  
  
เป็นเพียง   " ความทรงจำที่ตกตะกอน " 
 
จนเมื่อเราคนชา... 
 
 
ตะกอนที่เคยตกอยู่ก้นถ้วยหายไป 
 
ชาจึงกลับมามีรสชาดที่ชัดเจน ขึ้นมาอีกครั้ง

 

 
เรื่องราวในไดอารี่  ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ในความรู้สึก...
 
 
 

เกือบสามปีแล้วสินะ  ที่เราไม่ได้เจอ  ไม่ได้คุยกัน  

ขอบคุณ..สำหรับทุก ๆ อย่างที่ผ่านมา 

ขอบคุณ..ทุก ๆ ความใส่ใจ  

ขอบคุณ..ที่คอยห่วงใย

ขอบคุณ..ที่เป็นทั้งเพื่อนเม้าส์  เพื่อนกิน  เพื่อนเที่ยว  และโชเฟอร์พาไปกินของอร่อย อร่อย    

ขอบคุณ..ที่เคยทำให้  ' หัวใจเค้าพองโต '     

และขอบคุณ..ที่เคยทำให้โลกใบเล็ก ๆ ใบนี้กลายเป็นสีชมพู   :)

 

 
 
 ----------------------------
 
 
 
 
เป็นชั่วโมงแล้ว ที่เสียงเพลงจากโน๊ตบุ๊ค
 
ยังคงเล่นเพลงเดิม ซ้ำไปซ้ำมา  ' Raincoat ' เพลงความหมายดีดี ที่กลายมาเป็นเพลงโปรด
 
บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่เบื่อที่จะฟังเพลงนี้  อาจจะเพราะมันตรงกับความรู้สึก
 
 
 
"  Mmm, I don't need those blues hanging around  " 
 
 
  
อย่างที่เพลงบอกไว้...   “  ฉันไม่จำเป็นต้องอยู่กับความเศร้า อีกต่อไป  ”  
                                
 
 
 
ในเมื่อตอนนี้ ฉัน " พร้อม "  ที่จะออกตามหาสายรุ้ง สายใหม่แล้ว  
   
แค่แอบหวังเอาไว้ว่าตรง  " เส้นขอบฟ้า "  ฉันจะได้เจอกับสายรุ้งที่  " รอ "  ฉันอยู่เหมือนกัน :)
 
 
 
 
 
                                     
               
-------------------------------------------------------------------------------------------

 

หายไปจากการอัพนานมาก  ช่วงนี้ยัยหนูเอิงเองรู้สึกอ่อนแอ อย่างบอกไม่ถูก :(     

ขอบคุณสำหรับทุก ๆ คอมเม้นของทุกคนที่แวะมาเยี่ยมกันนะคะ  ^^ 

ปล. และฝนก็ยังคงขยันตกในทุก ๆ วันสินะ 

เห็นใจคนที่กำลังประสบ ภัยน้ำท่วม นอกจากแรงใจแล้ว ยัยหนูเอิงจะพยายามช่วยเท่าที่จะทำได้นะคะ 
 
 
 
สัญญาว่า เราคนไทยจะไม่ทิ้งกันคะ...^^
 
 
อย่าลืม... ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะทุกคน  :)
 
  
 
                                                           With  love :  ยัยหนูเอิง